Van gastgezin naar au pairbureau.

Wij kwamen in contact met het au pair-programma via familie. Hun ervaringen waren zo positief dat ik me er verder in ben gaan verdiepen, en uiteindelijk besloten we zelf op zoek te gaan naar onze eerste au pair.

Met drie dochters en twee ouders in de zorg kenden we de ochtend- en avondspits van dichtbij. Op de dagen dat we er allebei niet konden zijn, wilden we graag iemand thuis die de kinderen kende en bij wie ze op hun gemak waren. Een au pair bleek precies die aanvulling. En onze dochters? Die waren meteen open. De band werd elke keer snel opgebouwd, en het contact met iemand uit een andere cultuur en taal was iets wat ze meekregen zonder erbij na te denken.

Door de jaren heen hebben verschillende au pairs bij ons gewoond. Ze hielpen mee met de kinderen, aten 's avonds met ons mee en maakten echt deel uit van ons dagelijks leven. Het afscheid na een jaar was dan ook nooit gemakkelijk.

Maar ik heb ook meegemaakt dat het anders liep. Een au pair die onverwacht vertrok. Dat moment heeft me laten zien hoeveel zorgvuldigheid dit programma vraagt: voor het gezin, maar zeker ook voor de au pair zelf. Iemand die ver van huis is, een nieuwe taal spreekt en zijn weg moet vinden in een onbekend gezin. Dat vraagt meer dan goede afspraken op papier. Het vraagt echte betrokkenheid, van beide kanten.

Vanuit mijn achtergrond als arts ben ik gewend om zorgvuldig te werken en goed te luisteren: wat heeft dit gezin nodig, wat past bij deze au pair. Die aandacht neem ik mee in elk gesprek.

De administratie loopt via een modern platform dat overzicht biedt, vooruitdenkt en ontzorgt: van de eerste documenten tot het einde van de plaatsing. Zodat mijn aandacht kan blijven bij de mensen.

Want uiteindelijk gaat het om wat er overblijft: een jaar waarin nieuwe vriendschappen worden gemaakt, herinneringen die kinderen meenemen, en een ervaring waar beide kanten met een goed gevoel op terugkijken.

Patricia Kracht, oprichter